Dziki bez czarny
szkoły językowe we Wrocławiu Białe kwiaty W z pięciodzielną kolistą koroną, zebrane są w parasolowate podbaldachy, zwykle z 5 promieniami głównymi. Lśniące czarne pestkowce, powszechnie znane jako „jagody dzikiego bzu\", mają około 6-8 mm średnicy; zawierają po 3 chrząstkowate pestki. Siedlisko: Lasy łęgowe, wilgotne lasy liściaste i mieszane, okrajki lasu, zarośla, żywopłoty i zakrzewienia śródpolne, pastwiska, rumowiska, podwórza. Przede wszystkim na glebach żyznych i próchnicznych; do 1600 m n.p.m. Rozmieszczenie: Prawie cała Europa; pospolity. Rozmnażanie: Za pomocą nasion. Do rozprzestrzeniania przyczyniają się liczne gatunki ptaków, przede wszystkim drozdy, które nierzadko rozsiewają spożyte w pokarmie pestki także na wieżach i murach, gdzie te niezwykle żywotne rośliny sadowią się i wyrastają. Owoce: Jagód dzikiego bzu nie powinno się jeść na surowo, mogą one bowiem, szczególnie w stanie niedojrzałym, wywoływać objawy zatrucia. Zebrane na jesieni, w pełni dojrzałe owoce można przerabiać na sok (dobry środek przeczyszczający), przecier (idealny do wieloowocowej marmolady), chłodniki i wina o specyficznym smaku. Dziki bez zawiera znaczne ilości substancji mineralnych i witamin (również witaminy C). szkoła excela
